«Ο μικρός μου αδερφός απ’ το φεγγάρι» – Ένα διαφορετικό animation για τον αυτισμό

Η ταινία κινουμένων σχεδίων του Frédéric Philibert περιγράφει με παραστατικό και τρυφερό τρόπο την καθημερινότητα ενός αυτιστικού αγοριού μέσα από τα μάτια της μεγαλύτερης αδερφής του.

Μια τρυφερή ταινία που κέρδισε το Β’ Βραβείο Καλύτερης Ταινίας μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με θέμα την Αναπηρία «Emotion Pictures».

Δείτε την: 

Τα παραμύθια και η επίδρασή τους στα 8 είδη νοημοσύνης του παιδιού

«Έχει από καιρό ξεπεραστεί η αντίληψη πως ο έξυπνος και προικισμένος άνθρωπος, είναι αυτός που διαθέτει υψηλό δείκτη νοημοσύνης. Τώρα πια, όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο με αναπτυγμένη ευφυϊα, καλούμαστε να γνωρίζουμε για ποια από τα είδη νοημοσύνης μιλάμε, σε ποια από τις ευφυϊες του αναφερόμαστε». Της Ζωής Νικητάκη

 

Το 1984 ο αναπτυξιακός ψυχολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Ηoward Gardner, υποστήριξε πως δεν υπάρχει μια νοημοσύνη, κοινή για όλους τους ανθρώπους, για όλους τους πολιτισμούς και όλες τις εποχές. Αντίθετα, υπάρχουν οχτώ είδη νοημοσύνης, καθένα από τα οποία πηγάζει από διαφορετικό τμήμα του εγκεφάλου.

Πώς όμως μπορεί να συνδέεται η λειτουργία της αφήγησης των παραμυθιών με το ιδιαίτερο προφίλ της νοημοσύνης του παιδιού και την ανάπτυξη της πολλαπλότητάς του;

Τα παραμύθια παρέχουν στα παιδιά πολλαπλά ερεθίσματα, ώστε να αναπτύξουν αποτελεσματικά όλο το φάσμα της νοημοσύνης τους. Γνωρίζουμε ότι αυτά που μαθαίνει το παιδί ως το πέμπτο έτος της ηλικίας του αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των νοητικών δεδομένων για την υπόλοιπη ζωή του. Έρευνες νευροεπιστημών των τελευταίων χρόνων μας λένε ότι η ποσότητα, αλλά και η ποιότητα ερεθισμάτων που δίνουμε στα παιδιά από την πρώτη κιόλας ηλικία, όχι μόνο τα τροφοδοτούν με γνώσεις, αλλά δημιουργούν και τις συνάψεις στα εγκεφαλικά κύτταρα, συνθέτοντας και δημιουργώντας τη βάση, στην οποία θα αποθηκεύουν πληροφορίες για την υπόλοιπη ζωή τους.

Κατά τη διάρκεια της αφήγησης ενός παραμυθιού απαιτούνται και καλλιεργούνται τα περισσότερα, αν όχι όλα, είδη νοημοσύνης του παιδιού, τα οποία είναι τα ακόλουθα:

1. γλωσσική ή λεκτική νοημοσύνη
2. μουσική / ρυθμική νοημοσύνη
3. σωματική / κιναισθητική νοημοσύνη
4. συναισθηματική ή διαπροσωπική νοημοσύνη
5. ενδοπροσωπική νοημοσύνη
6. χωρική νοημοσύνη
7. φυσιογνωστική νοημοσύνη
8. λογική / μαθηματική νοημοσύνη

Η γλωσσική ή λεκτική νοημοσύνη

Η γλωσσική ή λεκτική νοημοσύνη αφορά όλες τις λεκτικές ικανότητες του ανθρώπου και εδράζεται στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Εκδηλώνεται με την ευαισθησία στον προφορικό και στον γραπτό λόγο, με την ικανότητα εκμάθησης και ομιλίας διαφορετικών γλωσσών και τη χρήση της γλώσσας για την επίτευξη κάποιων στόχων. Τη νοημοσύνη αυτή τη διαθέτει ο ποιητής, ο συγγραφέας, ο ρήτορας, κλπ.

Σαφώς και με την αφήγηση των παραμυθιών καλλιεργείται αυτού του είδους η νοημοσύνη, τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τον ποιητικό και συμβολικό λόγο των παραμυθιών, με τη φαινομενικά απλή και αλληγορική τους γλώσσα που είναι βαθιά ποιητική, όπως και ο προφορικός λόγος των παραμυθάδων αλλοτινών εποχών.

… «Το παιδί ψάχνει να βρει σπίρτα για να ανάψει, να δει, αν έχει πραγματικά σκοτωμένο το θηρίο, αλλά δεν βρίσκει. Τότε, βλέπει ένα φως και φεύγει να πάει προς τα εκεί να πάρει σπίρτα, για να γυρίσει ν’ ανάψει.

Εκεί που πήγαινε, συναντά μια γριά που τύλιγε ένα μασούρι κλωστή και της λέει:

– Τι κάνεις εδώ;

Αποκρίνεται εκείνη:

– Τυλίγω τη νύχτα για να ξημερώσει.

Το βασιλόπουλο της λέει:

– Μα εγώ δεν θέλω να ξημερώσει, για να προλάβω να πάρω φωτιά!….» [1]

Το παιδί γνωρίζει μέσα από τα παραμύθια τον θησαυρό της ελληνικής μας γλώσσας, την ποίηση που κρύβει μα και τη δυνατότητα να κατανοήσει μέσω αυτής τα μυστήρια της ύπαρξής του, μα και τα μυστήρια του σύμπαντος, τη δυνατότητα να συλλάβει τον κόσμο, ορατό και αόρατο και να τον δημιουργήσει, όπως τον οραματίζεται.

Η μουσική / ρυθμική νοημοσύνη

Η μουσική/ρυθμική νοημοσύνη εδράζεται στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου και εμπεριέχει την ικανότητα του ανθρώπου να νοιώθει τον ρυθμό, τη χροιά του ήχου, τη μελωδία, την ικανότητα για συναισθηματική έκφραση μέσω της μουσικής, είτε ως σύνθεση είτε ως εκτέλεση.

Ωστόσο, η γλώσσα μπορεί να οριστεί σαν απλοποίηση της μουσικής, όπως μας λέει ο σπουδαίος μουσικός και Σούφι δάσκαλος Ιναγιάτ Χαν. Η μουσική κρύβεται μέσα στη γλώσσα, όπως η ψυχή κρύβεται μέσα στο σώμα. Και η γλώσσα των παραμυθιών έχει μουσική και ρυθμό, όπως ρυθμό έχει η ίδια η σύσταση του ανθρώπου, όπως ρυθμό έχει το Σύμπαν.

…«Ένας χρυσαετός πέταξε δεξιά του, απάνω απ΄τα νερά, και χάθηκε στον ορίζοντα μαζί με κάποιες λωρίδες ομίχλης σαν να εξατμίστηκε. Έκλεισε τα μάτια και αφουγκράστηκε το τραγούδι της θάλασσας:

Πέρα από τις λέξεις
πέρα από τη λογική
η χώρα της μη ύπαρξης υπάρχει
η χώρα της σκιάς και της φωτός
η χώρα της ηχούς και της ψευδαίσθησης
η χώρα των ποταμών, όπου οι άνθρωποι
έχουν χάσει το ποτάμι της ζωής μέσα τους,
το ποτάμι της ζωής
το ποτάμι της ζωής έχει χαθεί.»…

Η σωματική / κιναισθητική νοημοσύνη [2]

Ο παραμυθάς κατά την αφήγηση μιλά όχι μόνο μέσα από τον λόγο, μα και μέσα από το σώμα του, από τις κινήσεις των χεριών του μα και ολόκληρου του σώματός του. Το σώμα του παραμυθά εκπέμπει το νόημα των ιστοριών του, ακόμα και σε κάποιον για τον οποίον η γλώσσα που εκφέρει, είναι ακατανόητη και έτσι οι ιστορίες και τα παραμύθια μπορούν να ξεπεράσουν τα όρια της γλώσσας.Η κιναισθητική νοημοσύνη έγκειται στην ικανότητα παρατήρησης και μίμησης ή αναπαράστασης του παρατηρούμενου γεγονότος και συνιστά κυρίως το δραματικό ταλέντο που διαθέτουν ηθοποιοί, χορευτές, χορογράφοι, μίμοι, παραμυθάδες, καλλιτέχνες που υπηρετούν την τέχνη της παράστασης, τεχνίτες, κλπ.

Ωστόσο, αυτή η ικανότητα παρατήρησης και αναπαράστασης αποτελεί και ένα συστατικό σημαντικό στη διαδικασία μαθητείας του παιδιού. Μέσα από την αφήγηση των παραμυθιών παρέχεται στο παιδί η ευκαιρία να αναπτύξει τις κινητικές του δεξιότητες και να εκφράσει ιδέες, γνώσεις και συναισθήματα συνεργατικά με τον εγκέφαλο, συνδυάζοντας την αντίληψη με την κίνηση. Για τούτο και είναι σημαντικές και οι εφορμήσεις μέσα από το παραμύθι για δράσεις που μπορούν να κινητοποιήσουν, να καλλιεργήσουν και να αναπτύξουν τη σωματική νοημοσύνη του παιδιού, την ικανότητα του σώματός του να λειτουργήσει αρμονικά με τον εγκέφαλο και με τη βοήθειά του να επιλύει προβλήματα.

Η συναισθηματική ή διαπροσωπική νοημοσύνη

Η συναισθηματική ή διαπροσωπική νοημοσύνη βασίζεται στην ικανότητα του ανθρώπου να καταλαβαίνει τους άλλους και εδράζεται στον μετωπιαίο λωβό και στο νέο φλοιό του εγκεφάλου. Πιο συγκεκριμένα, συνίσταται στο να μπορεί να διακρίνει κάθε αλλαγή στις διαθέσεις, τις προθέσεις και τη συμπεριφορά των ανθρώπων που τον περιβάλλουν, ακόμα και αν οι αλλαγές αυτές δεν είναι εμφανείς. Να μπορεί να επισημάνει τους σκοπούς, τα κίνητρα και τα ενδιαφέροντα των ανθρώπων, τις πραγματικές ανάγκες τους και τα ιδιαίτερα χαρίσματά τους.

Διδάσκαλοι, παιδαγωγοί, χαρισματικοί ηγέτες, ηθοποιοί, γονείς, ψυχολόγοι, θεραπευτές, κλπ. βασίζονται στη διαπροσωπική νοημοσύνη. Και ο παραμυθάς διαθέτοντας αυτή τη νοημοσύνη, μπορεί να διαγνώσει σε κάθε στιγμή της παράστασης και του μοιράσματος των ιστοριών, τις διαθέσεις και τις ανάγκες του κοινού και ανάλογα να προσαρμόσει την εξιστόρηση των παραμυθιών του. Ο παραμυθάς μπορεί να καταφέρει μέσα από την τέχνη του να μετασχηματίσει κάποια σημεία των πραγματικοτήτων γύρω του, ακόμα και να οδηγήσει στην ισορροπία ή την αποκατάσταση μιας ψυχικής κατάστασης δύσκολης ή μιας ασθένειας.

Το παιδί μέσα από τα παραμύθια μαθαίνει να παρατηρεί τις συμπεριφορές των ηρώων, τα κρυμμένα κίνητρα, τους σκοπούς, την αλήθεια τους, το δημιουργικό δυναμικό τους. Μελετώντας τη συμπεριφορά των ηρώων του παραμυθιού, κατανοεί καλύτερα τον εαυτό του, αλλά και το περιβάλλον του, λαμβάνει απαντήσεις για ζητήματα που μπορεί να το προβληματίζουν, να το στεναχωρούν ή να του προκαλούν ανησυχία ή φόβο. Ο τρόπος που ο ήρωας καταφέρνει να υπερβεί τα εμπόδια και να πραγματώσει το όνειρό του, ενεργοποιεί την εσωτερική δύναμη και το θάρρος του παιδιού, του μεταδίδεται το μήνυμα ότι μπορεί και αυτό να τα καταφέρει, να ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια που ως δοκιμασίες εμφανίζονται στη ζωή, όπως και στα παραμύθια.

Παράλληλα, ενεργοποιείται και η ενσυναίσθηση στο παιδί, η ικανότητα να μπαίνει στη θέση και των άλλων ανθρώπων, να επιχειρεί να κατανοήσει τις ανάγκες τους, τις επιθυμίες τους και να μπορεί να συλλειτουργεί, να συνονειρεύεται, να συνεργάζεται, να συνδημιουργεί. Η ανάπτυξη της διαπροσωπικής νοημοσύνης μέσα από τα παραμύθια βοηθά το παιδί να ελέγξει τα εγωιστικά του ένστικτα και επιθυμίες, να ενσωματωθεί πιο αρμονικά στην ομάδα των συνομηλίκων του, στην κοινότητά του τη σχολική, κλπ.

Η ενδοπροσωπική νοημοσύνη

Η ενδοπροσωπική νοημοσύνη δίνει την ικανότητα στον άνθρωπο να εμβαθύνει και να κατανοήσει τον ίδιο του τον εαυτό, να επιτύχει το γνώθι σαυτόν μέσα από τη διαδικασία του ένδον σκάπτειν, της ενδοσκόπησης και ενδοπαρατήρησης.

Αυτός που έχει προικιστεί με οξυμμένη αυτού του είδους τη νοημοσύνη, μπορεί να μεταφέρει τα συναισθήματά του με συμβολικούς κώδικες, να έχει τις δεξιότητες της αυτοσυγκέντρωσης, της επιμέλειας, της προσοχής, της υψηλής μεθοδικότητας στη σκέψη, της ανάγνωσης και της κατανόησης των εμπειριών του, εξωτερικών και κυρίως εσωτερικών και αυτών που αισθάνεται.

Και ο παραμυθάς στηρίζεται στην ενδοπροσωπική νοημοσύνη του για να κατανοεί τους ήρωες των παραμυθιών που αφηγείται και να συμπάσχει με τα παθήματα, τις δοκιμασίες και τις περιπέτειές τους. Ο παραμυθάς ζει στην πραγματικότητα τον κάθε έναν από αυτούς τους ρόλους, τον ρόλο του βασιλιά, τον ρόλο του φτωχού μα προκομμένου ράφτη, τον ρόλο του θεόρατου γίγαντα που κολλά χρυσά φλουριά απάνω στα ασημοπράσινα φύλλα μιας ελιάς, τον ρόλο του ψαριού που μιλά μ΄ανθρώπινη φωνή και αμέτρητους άλλους. Δεν δανείζει απλώς τη φωνή του στους ήρωες αυτούς, αλλά βιώνει μέσα από αυτούς τα συναισθήματά τους και τις εμπειρίες τους, πονά μαζί τους, αλλά και χαίρεται. Μερικές φορές συγκινείται και ίσως και κλαίει αφηγούμενος ένα παραμύθι, σα να αφηγείται τη δική του ζωή και τον πόνο που μέσα του κουβαλεί.

Ο παραμυθάς διαθέτει οξυμμένη ενδοπροσωπική, αλλά και διαπροσωπική νοημοσύνη και έτσι μπορεί να διατηρεί σε πνευματικό και ψυχικό πεδίο την ισορροπία των συνταξιδευτών του στο παραμυθοταξίδεμα λειτουργώντας με κάποιον τρόπο σαν οδηγός στο ταξίδι ή σαν θεραπευτής.

Έτσι και στο παιδί μέσα από την αφήγηση των παραμυθιών, του παρέχεται η ευκαιρία να αναπτύξει την ενδοπροσωπική του νοημοσύνη, να κατανοήσει τους ανθρώπους γύρω του καλύτερα κατανοώντας τον εαυτό του. Τα παραμύθια μπορούν να λειτουργήσουν σαν ένα θαυμάσιο εργαλείο αυτογνωσίας που μπορεί να οδηγήσει το παιδί στο να αρχίσει να αντιλαμβάνεται κρυμμένα κομμάτια του εαυτού του, κίνητρα, σκοπούς, συναισθήματα, σκέψεις, οράματα και τελικά να επιτύχει το ζητούμενο κάθε ανθρώπινης ύπαρξης, που δεν είναι άλλο από το ταξίδι μύησης της ψυχής και τη γνώση του Ανώτερου Εαυτού, της αληθινής ουσίας της ύπαρξής μας.

Η ακρόαση παραμυθιών από πολύ μικρή ηλικία, βοηθά το παιδί να κατανοήσει την εσωτερική ζωή κάθε ανθρώπου και να αναπτύξει έτσι την ενδοπροσωπική του νοημοσύνη, αλλά και να δομήσει τη ψυχική του ισορροπία. Και εκεί ακριβώς έγκειται και η θεραπευτική χρήση και λειτουργία των παραμυθιών, στο γεγονός ότι μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να επανασυνδεθεί με τον πυρήνα της ύπαρξής του.

Η χωρική νοημοσύνη

Η χωρική νοημοσύνη σχετίζεται με την ικανότητα του ανθρώπου να αναπαραστήσει το χώρο που βλέπει εντός του και εδράζεται στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου. Τον βοηθά να παρατηρεί ένα αντικείμενο ή μια μορφή και να δημιουργεί συνθέσεις, αναπαριστώντας το με έναν ακριβή τρόπο.

Συνίσταται στην ικανότητα:

– της δραστικής φανατασίας
– του καλού προσανατολισμού στον χώρο
– του χειρισμού των εικόνων για σκέψη και δημιουργία
– την αναγνώριση της σχέσης αντικειμένων και διαστημάτων
– την θεώρηση από διαφορετικές οπτικές γωνίες

Παρατηρείται η νοημοσύνη αυτή σε αρχιτέκτονες, ζωγράφους, γλύπτες, καλλιτέχνες, οδηγούς, καπετάνιους, εφευρέτες, κλπ.

Τα παιδιά με χωρική νοημοσύνη μαθησιακά μπορούν να αποδώσουν καλύτερα σκεπτόμενα με εικόνες, έχουν τη λεγόμενη οπτική μνήμη, οργανώνουν τις σκέψεις τους στον χώρο και συγκροτούν τις ιδέες τους πριν τις γράψουν. Τους αρέσει να σκέφτονται με εικόνες και να τις δημιουργούν. Τα παραμύθια μιας και έχουν έντονη εικονοποιϊα, παρέχουν στα παιδιά το πεδίο ανάπτυξης της σκέψης με εικόνες και βέβαια ο άξιος παιδαγωγός ή ο γονιός που είναι αναζητητής στο μονοπάτι της αυτογνωσίας και θέλει να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό του και κατά συνέπεια και το παιδί του, μπορεί να συμβάλλει με κάποιους τρόπους μέσα από την αφήγηση των παραμυθιών στην ανάπτυξη της νοημοσύνης του χώρου του παιδιού.

Η φυσιογνωστική νοημοσύνη

Η φυσιογνωστική νοημοσύνη συνίσταται στην ικανότητα του ανθρώπου να αναγνωρίζει και να κατηγοριοποιεί το φυτικό και ζωικό βασίλειο. Τέτοια ευφυϊα διαθέτουν οι βοτανολόγοι, οι βιολόγοι, οι γεωργοί, οι γεωλόγοι, οι σεφ, κλπ.

Αυτή τη νοημοσύνη μπορούν να την αναπτύξουν τα παιδιά μέσα από την επαφή τους με τη φύση, με εργασίες που σχετίζονται με την παρατήρηση φυσικών φαινομένων, με τη συλλογή βοτάνων, την καλλιέργεια της γης, κλπ. Στα λαϊκά μαγικά παραμύθια τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τη φύση. Εκεί τα πουλιά μιλούν, τα δέντρα τραγουδούν, τα ψάρια χορεύουν, τα ζώα συμβουλεύουν, η θάλασσα σε ταξίδια γνώσης καλεί και για το ανείπωτο μιλεί. Τα παραμύθια φτιάχτηκαν από ανθρώπους αλλοτινών εποχών που δεν είχαν ακόμα χάσει τη σύνδεση με τη φύση και τις στοιχειακές της οντότητες, που μπορούσαν να ακούνε τη φωνή των δέντρων, των ζώων και των πουλιών, που συνδεόμενοι με την εσώτερη φωνή τους, μπορούσαν να ακούνε και τη φωνή των κόσμων γύρων τους. Έτσι το παιδί μέσα από τα παραμύθια καλλιεργεί την ευαισθησία του σχετικά με το φυσικό περιβάλλον και αντιλαμβάνεται πως και η πέτρα έχει ψυχή και το δέντρο αγαπά και το πουλί δημιουργεί με τον ήχο του έναν κόσμο και μια πραγματικότητα μεταμορφώνει.

Η αριθμητική / λογική νοημοσύνη

Η αριθμητική / λογική νοημοσύνη σχετίζεται με την ικανότητα της επαγωγικής και παραγωγικής ανάλυσης προβλημάτων, με την εκτέλεση μαθηματικών πράξεων, τον χειρισμό μαθηματικών συμβόλων και αριθμητικών σχέσεων, την υλοποίηση επιστημονικής έρευνας, τη συγκράτηση σειράς από λεπτομέρειες στη μνήμη. Φιλόσοφοι, μαθηματικοί, λογιστές, προγραμματιστές, ντετέκτιβ διαθέτουν τέτοια νοημοσύνη. Τα παιδιά που έχουν αναπτυγμένη την αριθμητική νοημοσύνη μαθαίνουν καλύτερα μέσα από αριθμούς και λογική σκέψη και αναζητούν την σχέση αιτίας αποτελέσματος σε κάθε πρόβλημα.

Τα εκπαιδευτικά συστήματα των περισσοτέρων δυτικών χωρών στηρίζονται στην ανάπτυξη κατά κύριο λόγο της αριθμητικής / λογικής νοημοσύνης και δευτερευόντως καλλιεργούν ένα μικρό τμήμα της γλωσσικής νοημοσύνης και εκεί ακριβώς έγκειται και η αποτυχία τους, στο γεγονός ότι παραμελούν τα υπόλοιπα είδη νοημοσύνης του παιδιού και έτσι δεν συντελούν στο να εκδιπλωθεί το ουράνιο τόξο των χαρισμάτων του παιδιού, να καλλιεργηθεί και να αναπτυχθεί ολόκληρο το δημιουργικό δυναμικό, με το οποίο έχει έρθει στη ζωή.

Τα παραμύθια συντελούν στην εμπλουτισμένη μάθηση και στην ανάπτυξη των περισσοτέρων όψεων της πολλαπλής νοημοσύνης του παιδιού. Και το βέβαιο είναι πως κατά τη διάρκεια μιας αφήγησης παραμυθιών καλλιεργούνται η γλωσσική, η μουσική, η σωματική / κιναισθητική, η σναισθηματική ή διαπροσωπική και η ενδοπροσωπική νοημοσύνη του παιδιού, όψεις που παραμελούνται από τα σύγχρονα σχολεία και έτσι το παιδί συρρικνώνεται, περιορίζεται και συνθλίβεται ως προς την ανάπτυξή του σε ψυχοπνευματικό πεδίο. Ας έχουμε όμως στο νου και στην καρδιά, και ας μην λησμονούμε πως το ζητούμενο είναι μέσω της παιδείας μας η πλήρης ανάπτυξη και καλλιέργεια όλου του ψυχοπνευματικού υλικού, με το οποίο έχουμε εξοπλιστεί και η εξύψωση και εξέλιξη της συνειδητότητάς μας σε ανώτερα επίπεδα από το υλικό.

Για τούτο, και τα παραμύθια, όπως και οι μύθοι από τον πλούσιο θησαυρό της πολιτισμικής και πνευματικής μας κληρονομιάς οφείλουν να κατέχουν σημαντική θέση στην παιδεία και στα σχολεία μας, μιας και εμφέρουν μυστικά κλειδιά για την κατανόηση των μυστηρίων της ύπαρξής μας, μα και των μυστηρίων του κόσμου και των σύμπαντος.

Η ανθρώπινη ψυχή άλλωστε, όπως τόσο εύστοχα ο Rudolf Steiner εξέφρασε, χρειάζεται την ουσία των παραμυθιών να ρέει μέσα της, όπως το σώμα χρειάζεται τις θρεπτικές ουσίες να κυλούν μέσα στις φλέβες του. Η ανθρώπινη ψυχή χρειάζεται τη χαρά πέρα από τα τείχη του κόσμου…

«Τυφλή ψυχή, οπλίσου με τον πυρσό των μυστηρίων, και μέσα στην επίγεια νύχτα θ΄ανακαλύψεις το φωτεινό πανομοιότυπό σου, τη θεσπέσια ψυχή σου. Ακολούθησε αυτόν τον θείο οδηγό, και θα είναι το πνεύμα σου. Γιατί κρατά το κλειδί των περασμένων και των μελλοντικών ζωών σου» [3] [1]. Λουδοβίκου Ρουσέλ, «Παραμύθια της Μυκόνου», επιμέλεια: Π. Κουσαθανάς, εκδόσεις Δήμος Μυκόνου και Ίνδικτος[2]. Ζωή Νικητάκη, «Παραμύθια για της καρδιάς μας την αλήθεια», εκδόσεις Κονιδάρη[3]. Αιγυπτιακή Βίβλος των νεκρών, «Μεγάλοι Μύστες» Εδ. Συρέ, εκδ. Κάκτος

Πηγή: omorfizoi.gr

Yad Vashem-Ένα διεθνές κέντρο αφιερωμένο στο ολοκαύτωμα των Εβραίων

Το Yad Vashem βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ και περιλαμβάνει μουσεία με πληροφοριακό υλικό σχετικό με το ολοκαύτωμα καθώς και αίθουσες σεμιναρίων για την επιμόρφωση εκπαιδευτικών από διάφορες χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, στη διδασκαλία του ολοκαυτώματος.

Η ιστοσελίδα του Yad Vashem ανοίγει πατώντας στο: http://www.yadvashem.org/

yad vashem

Ακολουθώντας τη διαδρομή: Αρχική Σελίδα > Education & E-Learning > Educational materials > Education in Other Languages > Επιλογή Ελληνικά, θα βρείτε εκπαιδευτικό υλικό στα ελληνικά.

 

 

 

Το Ψηφιοποιημένο Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου με παιδικές παραστάσεις και αρχαίο ελληνικό θέατρο

Το Ψηφιοποιημένο Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου περιλαμβάνει τις συλλογές, από το 1932 έως το 2005, με σπάνιο και µερικές φορές µοναδικό υλικό.

Πιο συγκεκριμένα, περιλαμβάνονται προγράµµατα των παραστάσεων, αποκόµµατα  εφηµερίδων, φωτογραφικό υλικό, ηχητικά ντοκουµέντα (από το 1955 και μετά), βιντεοσκοπήσεις (από το 1994 και μετά) και μουσικές παρτιτούρες.

Μπορείτε να βρείτε και να παρακολουθήσετε σπάνιες παιδικές παραστάσεις όπως ενδεικτικά «Ο έρωτας των τριών πορτακαλιών»  και Ομήρου Οδύσσεια (το παραμύθι των παραμυθιών) της Κάρμεν Ρουγγέρη αλλά και  πολλές παραστάσεις με αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες.

Δείτε εδώ το Ψηφιοποιημένο Αρχείο του Εθνικού Θεάτρου

Πηγή: tvxs.gr

 

Τα παράδοξα που βιώνουν οι μαθητές, του Δημήτρη Τσιριγώτη

Παράδοξο είναι να έχουν κάνει οι μαθητές αναλύσεις επί αναλύσεων σε λογοτεχνικά κείμενα και παρόλα αυτά να μην έχουν διαβάσει ούτε ένα λογοτεχνικό βιβλίο ή να μην τους έχει γεννηθεί η λαχτάρα για το διάβασμα τέτοιων βιβλίων.

Χαμένοι μέσα σε απαρέμφατα, σε αντώνυμα, στην ανάλυση στίχο – στίχο και στην ανακήρυξη του Dan Brown ως τον πιο σημαντικό λογοτέχνη που γνωρίζουν.

~Παράδοξο είναι να θεωρούν οι μαθητές ως την πιο ευχάριστη ανάμνηση από την σχολική τους ζωή: «τότε που έγινε χαμός στην εκδρομή στο τάδε σκυλάδικο ή κλαμπ».

~Παράδοξο είναι να γράφουν οι μαθητές καλά στην έκθεση ενώ η πλειοψηφία από αυτούς έχει τεράστια προβλήματα έκφρασης και σύνταξης απλών προτάσεων, με πολύ φτωχό λεξιλόγιο ολίγων μόνο λέξεων. Επίσης είναι παράδοξο οι μαθητές να μαθαίνουν τεχνικές που ταιριάζουν σε όλα τα θέματα ή ακόμα χειρότερα να μαθαίνουν ολόκληρες παραγράφους που ταιριάζουν σε όλα τα θέματα. Δηλαδή αποστήθιση και στην έκθεση. Να φτάνουμε σε σημείο ειδικά στις πανελλαδικές πάρα πολλά γραπτά εκθέσεων να είναι σχεδόν πανομοιότυπα. Και βέβαια καλός φιλόλογος να θεωρείται αυτός που έπιασε το θέμα. Αυτό το «είχαμε δουλέψει το θέμα στο φροντιστήριο ή στο σχολείο» είναι μια παραδοξολογία από μόνη της και στην ουσία καταργεί και τον σκοπό του μαθήματος της έκθεσης. Στην ουσία ,δηλαδή, η παραγωγή νέου λόγου έχει δώσει τη θέση της στην αναπαραγωγή προκατασκευασμένου λόγου.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να αποκτούν την ικανότητα να μπορούν να λύνουν απίστευτης δυσκολίας ασκήσεις μαθηματικών και να μην μπορούν να υπολογίσουν την έκπτωση σε ένα προϊόν που είδαν σε μια βιτρίνα ή να μην μπορούν να υπολογίσουν τα ρέστα μιας πληρωμής που έκαναν.

~Παράδοξο είναι να ξέρουν απέξω οι μαθητές όλους τους όρους και τις συνέπειες της Συνθήκης του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή και να μπερδεύουν το έπος του 1940 με την επανάσταση του 1821 ή να μην γνωρίζουν ποιες χώρες ανήκουν στην Ευρωζώνη ή τι ήταν η Εισβολή στη Κύπρο. Επίσης παράδοξο είναι το να διδάσκεται η ιστορία με στείρο τρόπο, με την απαίτηση (ειδικά στη θεωρητική κατεύθυνση ) να μαθαίνουν τα παιδιά τα πάντα απέξω, με ελάχιστη χρήση της κριτικής σκέψης.

~ Παράδοξο είναι οι μαθητές να έχουν πάρει Lower ή και Proficiency και να μην μπορούν να καταλάβουν μια αγγλόφωνη ταινία χωρίς υπότιτλους ή να συνεννοηθούν με κάποιον στα αγγλικά.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να διδάσκονται μουσική στο σχολείο χωρίς να την ακούν και χωρίς να την παράγουν με μουσικά όργανα και να μην γνωρίζουν το όνομα ούτε ενός μεγάλου συνθέτη.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να έχουν διαβάσει και μάθει απέξω χιλιάδες σελίδες μαθημάτων αλλά μην έχουν την υπομονή να διαβάσουν ένα κείμενο δημοσιευμένο σε εφημερίδα ή έστω αναρτημένο στο προσφιλές για αυτούς διαδίκτυο.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να διδάσκονται εικαστικά στο σχολείο και να μην γνωρίζουν το όνομα κανενός μεγάλου ζωγράφου ή τα βασικά είδη των ρευμάτων της ζωγραφικής.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να διδάσκονται καθαρά εργαστηριακά μαθήματα όπως η φυσική, η χημεία και η βιολογία χωρίς τη χρήση του εργαστηρίου. Ακόμα πιο παράδοξο βέβαια είναι να καταργείται ο ρόλος του « υπεύθυνου εργαστηρίου» κάτι που σίγουρα θα επιδεινώσει την απαξίωση του εργαστηριακού χαρακτήρα των φυσικών επιστημών.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να έχουν παρακολουθήσει σχεδόν αμίλητοι χιλιάδες ώρες μαθήματος αλλά ακόμα να μην έχουν φτάσει στο σημείο να μπορούν να συγκεντρωθούν και να ακούσουν μια ομιλία ή μια παρουσίαση χωρίς να αποσπασθεί η προσοχή τους.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να έχουν γεμίσει με λέξεις τετράδια επί τετραδίων και να παρουσιάζουν τόσο μεγάλο ποσοστό δυσγραφίας και κακογραφίας.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να περνούν πάρα πολλές ώρες μπροστά από ένα υπολογιστή και να μην έχουν αποκτήσει την ικανότητα να γράψουν ένα κείμενο σε word ή να δημιουργήσουν ένα power point ,πόσο μάλλον να γράφουν κώδικα. Επίσης παράδοξο είναι ότι η επαφή με τον υπολογιστή να εξαντλείται στο να κλικάρουν σε συνδέσμους ή υπερσυνδέσμους σερφάροντας στο διαδίκτυο.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές ενώ διδάσκονται τόσες πολλές ώρες φυσικές επιστήμες, όταν ρωτώνται σχετικά με το ποια είναι η αξία των φυσικών επιστημών να δίνουν μονοδιάστατες απαντήσεις του τύπου: «να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της τεχνολογίας».

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να μαθαίνουν όλους τους κανόνες ορθογραφίας και να αυξάνονται ανησυχητικά τα ποσοστά ανορθογραφίας.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να συμμετέχουν κάθε χρόνο στις εορτές για την 28η Οκτωβρίου ,για την 25η Μαρτίου και τη 17η Νοέμβρη, και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς να μην γνωρίζει ούτε τα βασικά για τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν τότε.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές ενώ συνευρίσκονται και αλληλεπιδρούν καθημερινά στο σχολείο με πάρα πολλά άλλα παιδιά και με αρκετούς εκπαιδευτικούς, ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς να παρουσιάζει εμφανές έλλειμμα επικοινωνίας και σχέσεων.

~Παράδοξο είναι οι έλληνες μαθητές να θεωρούν τα Αρχαία ελληνικά ως μια νεκρή γλώσσα όταν σήμερα μιλούμε το 85% των λέξεων της Αρχαίας ελληνικής γλώσσας ενώ ταυτόχρονα η πλειοψηφία των λέξεων της Νέας ελληνικής γλώσσας έχουν τη ρίζα τους στην Αρχαία. Και να μην ξεχνάμε και την αξία που προσδίδουν στα Αρχαία ελληνικά οι ξένοι λαοί ,που φτάνουν ακόμα και στο σημείο να τα εντάσσουν στην εκπαίδευση των χωρών τους.

~Παράδοξο είναι οι μαθητές να φτάνουν σε επίπεδο να μπορούν να απαντούν σε θέματα πανελλαδικών εξετάσεων που δυσκολεύουν ακόμα και τους καθηγητές που τους διδάσκουν.

~Παράδοξο είναι ότι οι μαθητές για να έχουν επιτυχία στις εξετάσεις να πρέπει να τους «πέσουν» παρόμοια θέματα με αυτά στα οποία προετοιμάστηκαν. Και κάθε φορά που «πέφτει « ένα πιο πρωτότυπο θέμα η αποτυχία να είναι δεδομένη και να εκφράζονται διαμαρτυρίες, σχεδόν από όλους, ότι τα θέματα ήταν μη αναμενόμενα.

~Παράδοξο είναι να μην αρκεί το σχολείο στους μαθητές (εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις) για να περάσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Εντελώς παράδοξο, κυρίως στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, είναι ότι το επικουρικό (φροντιστήριο) έχει εκτοπίσει και αντικαταστήσει το κύριο (σχολείο).

Ξέρω, ξέρω οι εκπαιδευτικοί φταίνε για όλα

Αυτά και πάρα πολλά άλλα παράδοξα που αφορούν τους μαθητές συμβαίνουν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Φυσικά οι μόνοι που δεν φταίνε, σίγουρα, για αυτές τις παραδοξότητες είναι οι ίδιοι οι μαθητές. Τις πταίει, λοιπόν;

Μια βιαστική και επιπόλαια απάντηση θα έλεγε ότι φταίνε κυρίως οι εκπαιδευτικοί. Μάλιστα η απάντηση αυτή είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σε όλους εκείνους που στην προσπάθεια να αποποιηθούν τις δικές τους ευθύνες για τα τεράστια προβλήματα που επικρατούν στο χώρο της εκπαίδευσης, τα φορτώνουν όλα στους εκπαιδευτικούς επιμένοντας «να πυροβολούν τον πιανίστα» ενώ τα τραγούδια που του έχουν δώσει να παίξει είναι που δεν αξίζουν. Οι εκπαιδευτικοί θα είχαν ένα μερίδιο της ευθύνης αν είχαν έστω και ένα μικρό ρόλο συνδιαμόρφωσης της εκπαιδευτικής πολιτικής στη χώρα μας.

Παράδοξη λοιπόν καταρχάς είναι η εκπαιδευτική πολιτική. Μόνο αν το γράμμα και το πνεύμα των κατευθυντηρίων γραμμών της εκπαίδευσης συμπέσουν ως έννοιες, τα παράδοξα αυτά θα εκλείψουν. Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι υπαρξιακά: τι μαθητές θέλουμε, τι εκπαιδευτικούς θέλουμε, τι σχολείο θέλουμε και τι παιδεία θέλουμε να έχουμε.

Τα παράδοξα αντιμετωπίζονται με ομοιοπαθητική

Που πρέπει να εστιάσουμε; Να συνειδητοποιήσουμε την αξία της αγάπης για την γνώση ώστε να απαγκιστρωθεί η γνώση από την χρησιμοθηρική της διάσταση του τύπου «μαθαίνω για να πάω καλά σε εξετάσεις». Εκεί φαίνεται να βρίσκεται το πρόβλημα που προκαλεί τα παράδοξα: οι μαθητές έχουν μάθει από πολύ μικρή ηλικία να εκτιμούν μόνο εκείνη την γνώση και μόνο εκείνους τους εκπαιδευτικούς που τους δίνουν εφόδια για να έχουν επιτυχία σε εξετάσεις και απαξιούν οτιδήποτε και οποιονδήποτε άλλο. Φυσικά η γνώση αυτή είναι μόνο προς χρήση στις εξετάσεις και ως εκ τούτου σβήνεται από το μυαλό των μαθητών μετά.

Οι μαθητές λοιπόν αδιαφορούν για το σχολείο και τη γνώση και διακατέχονται από τη μονομανία της επιτυχίας. Γιατί έτσι τους μάθαμε να σκέφτονται. Το γεγονός ότι οι μαθητές στο σχολείο, τα περισσότερα από όσα κάνουν τα κάνουν με το ζόρι, είναι η εξήγηση για την παράδοξη στάση των μαθητών.

H, επίσης παράδοξη, πεποίθηση από όλους (γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικούς) ότι το σχολείο αρχίζει και τελειώνει εκεί που κρίνονται όλα για το επαγγελματικό μέλλον των παιδιών, μόνο με ομοιοπαθητικό τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί: Με τη δημιουργική τρέλα. Η γνώση και το σχολείο να είναι επιλογή, να είναι χαρά, να είναι γιορτή και να πάψει να είναι καταναγκαστικό έργο.

Όμως για να συμβεί κάτι τέτοιο απαιτείται πολιτική βούληση που θα επενδύσει στην πραγματική γνώση και που θα πάρει μια γενναία απόφαση να ελευθερώσει την γνώση, σπάζοντας την αλυσίδα με την οποία είναι δεμένη με την επαγγελματική επιτυχία. Βέβαια όσον αφορά την απαιτούμενη πολιτική βούληση που θα άρει τα παράδοξα της εκπαίδευσης δυστυχώς σκοντάφτει πάνω σε ένα ακόμα παράδοξο:

σχεδόν όλοι οι διαμορφωτές της εκπαιδευτικής πολιτικής, που κόπτονται για το καλό του δημόσιου σχολείου, που ζητάνε διακαώς «ίσες ευκαιρίες μάθησης», επιλέγουν για τα δικά τους παιδιά τα ακριβά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και στη συνέχεια τα ακριβά ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Πηγή: ipaideia.gr

Σε πρωτότυπες βιβλιοθήκες μετατρέπονται οι στάσεις του Δήμου Πυλαίας- Χορτιάτη

Σε πρωτότυπους χώρους διαβάσματος θα «μεταμορφωθούν» πέντε στάσεις αστικών λεωφορείων στο Φίλυρο της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μία ιδέα της δημοτικής αρχής του δήμου Πυλαίας- Χορτιάτη, που στόχο έχει να μετατρέψει τις παλιές, πέτρινες, στάσεις σε σύγχρονες βιβλιοθήκες. Ήδη στήθηκε η πρώτη βιβλιοθήκη- στάση στο Φίλυρο, τοποθετήθηκαν περισσότερα από 100 βιβλία στα ράφια, ενώ μέσα στις επόμενες δεκαπέντε ημέρες αναμένεται να ολοκληρωθούν οι εργασίες και στις υπόλοιπες τέσσερις στάσεις στην ίδια περιοχή.

stasi3

«Είναι μια πρωτότυπη προσπάθεια για τα ελληνικά δεδομένα. Μετατρέπουμε σε βιβλιοθήκες τις πέτρινες στάσεις των αστικών λεωφορείων στην περιοχή του Φιλύρου. Έχουμε τοποθετήσει ράφια γεμάτα από βιβλία, υπάρχει παγκάκι αναμονής, ένας χώρος για εφημερίδες και περιοδικά καθώς και πίνακας ανακοινώσεων για τις εκδηλώσεις του δήμου», ανέφερε σ ο δήμαρχος Πυλαίας – Χορτιάτη, Ιγνάτιος Καϊτεζίδης.

stasi2

Στο σχεδιασμό είναι μέσα στο καλοκαίρι να δημιουργηθεί μια ακόμη βιβλιοθήκη σε στάση στο Πανόραμα, ενώ θα εξεταστεί το ενδεχόμενο να επεκταθεί και σε άλλες στάσεις του ΟΑΣΘ στην ευρύτερη περιοχή του δήμου.

«Ο επιβάτης του λεωφορείου έχει τη δυνατότητα να πάρει το βιβλίο μαζί του, να το διαβάσει στη διαδρομή, να το κρατήσει όσες μέρες επιθυμεί και στη συνέχεια να το επιστρέψει. Καλό θα ήταν να επιστρέψει και ένα επιπλέον βιβλίο που έχει στη δική του βιβλιοθήκη, το έχει διαβάσει και του άρεσε η υπόθεση», πρόσθεσε ο κ. Καϊτεζίδης.

stasi4

Η ιδέα υλοποιήθηκε μετά από συνεργασία με το σύλλογο Κίνηση Επικοινωνίας Πολιτών Φιλύρου, που «υιοθέτησε» την πρώτη βιβλιοθήκη- στάση, ώστε να παρακολουθείτε ο χώρος καθημερινά, να τροφοδοτείται με βιβλία και εάν υπάρξει κάποιο πρόβλημα να ενημερωθεί ο δήμος Πυλαίας- Χορτιάτη.

Πηγή: infowoman.gr

Πώς οι γονείς να αλληλεπιδρούν πιο αποτελεσματικά με τα παιδιά τους!

Οι ανησυχίες που έχουμε ως γονείς οφείλονται στο ότι γνωρίζουμε ότι ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε μαζί με τα παιδιά μας διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και προσωπικότητάς τους.

Πράγματι, οι σκέψεις: «Μεγαλώνω σωστά το παιδί μου;» ή «Θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο;» περνούν συχνά από το μυαλό μας και προσπαθούμε να βρούμε τι κάνουμε σωστό και λάθος. Αυτές οι ανησυχίες που έχουμε ως γονείς οφείλονται στο ότι γνωρίζουμε ότι ο τρόπος που αλληλεπιδρούμε μαζί με τα παιδιά μας διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και προσωπικότητάς τους.

Γιατί να αλληλεπιδρούμε θετικά με τα παιδιά μας;

Όταν αλληλεπιδρούμε και επικοινωνούμε θετικά με τα παιδιά μας αυτό βοηθά στο να αναπτύξουν τα παιδιά:

  • Υγιή επίπεδα αυτοεκτίμησης
  • Καλές κοινωνικές και επικοινωνιακές δεξιότητες
  • Υγιείς φιλίες
  • Δυναμικό χαρακτήρα
  • Δημιουργικότητα
  • Καλή σχολική επίδοση
  • Καλές δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων

Πώς να αλληλεπιδρούμε θετικά με τα παιδιά μας;

Goneis-Paidia-Mazi-icon2 Πολλή αγάπη, τρυφερότητα και στοργή
Λέμε συχνά στα παιδιά μας «Σε αγαπώ πολύ», «Είσαι ότι καλύτερο για μένα», «Είσαι ξεχωριστός». Να τα αγκαλιάζουμε και να τα φιλάμε συχνά.

Goneis-Paidia-Mazi-icon3 Σεβασμός
Φερόμαστε στο παιδί μας με σεβασμό, όπως σε ένα ενήλικα. Να του μιλάμε ευγενικά.

Goneis-Paidia-Mazi-icon4 Επιβράβευση
Επιβραβεύουμε θετικά το παιδί όποτε παρουσιάζει θετικές συμπεριφορές. Να λέμε συχνά σε αυτό: «Μπράβο!», «Τα πας πολύ καλά!», «Είμαι περήφανος για σένα!».

Goneis-Paidia-Mazi-icon2 Ενθάρρυνση
Ενθαρρύνουμε το παιδί για την προσπάθειά του, έστω και αν δεν τα έχει καταφέρει. Γιατί αυτό που μετρά είναι η προσπάθεια παρόλο των δυσκολιών που αντιμετωπίζει και όχι μόνο οι επιτυχίες που μπορεί να έχει.

Goneis-Paidia-Mazi-icon3 Εμπιστοσύνη
Δείχνουμε στο παιδί ότι το εμπιστευόμαστε και ότι πάντοτε θα το βοηθάμε.

Goneis-Paidia-Mazi-icon4 Ασφάλεια/στήριξη
Παρέχουμε ασφάλεια και στήριξη στο παιδί μας. Πάντα να γνωρίζει ότι θα είμαστε εκεί όταν μας χρειαστεί.

Goneis-Paidia-Mazi-icon2 Πειθαρχία
Είναι σημαντικό να υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς στο σπίτι που να υποδεικνύουν ποιες συμπεριφορές είναι αποδεχτές και ποιες όχι. Όταν τα παιδιά τηρούν τους κανόνες θα πρέπει να επιβραβεύονται άμεσα. Ενώ όταν δεν τους ακολουθούν θα πρέπει να δέχονται αρνητικές συνέπειες της συμπεριφοράς τους.

Goneis-Paidia-Mazi-icon3 Όχι φωνές, ξύλο, γκρίνια
Οι έντονες φωνές, το ξύλο και η γκρίνια δε βοηθούν ώστε να χειριστούμε αποτελεσματικά την μη κατάλληλη συμπεριφορά του παιδιού μας. Είναι καλύτερα, όταν το παιδί δε συμπεριφέρεται σωστά, τότε ως τιμωρία να του στερήσουμε κάτι που του αρέσει. Αυτό μπορεί να είναι να μην παίξει το απόγευμα με τους φίλους του, ή να μην κάνει βόλτα με το ποδήλατο. Έχει περισσότερη αξία να του στερήσουμε κάτι που του αρέσει πολύ, παρά να αρχίσουμε να του φωνάζουμε. Αυτό θα αναστατώσει εμάς αλλά και το παιδί.

Goneis-Paidia-Mazi-icon4 Οδηγίες
Δίνουμε οδηγίες στα παιδιά με συγκεκριμένο και σύντομο τρόπο και διατηρούμε οπτική επαφή. Για παράδειγμα, λέμε: «Σήκωσε τα παιχνίδια από το πάτωμα», και όχι «Συγύρισε το χώρο». Αμείβουμε τα παιδιά όταν ακολουθούν τις οδηγίες μας.

Goneis-Paidia-Mazi-icon2 Σταθερότητα
Χειριζόμαστε τη συμπεριφορά του παιδιού με σταθερό τρόπο κάθε φορά. Δηλαδή, και οι δύο γονείς χρησιμοποιούν τις ίδιες συνέπειες όποτε το παιδί συμπεριφέρεται με ένα συγκεκριμένο μη κατάλληλο τρόπο.

Goneis-Paidia-Mazi-icon3 Προσέχουμε τη συμπεριφορά και στάση μας
Όταν είναι μπροστά τα παιδιά μας, προσέχουμε πώς συμπεριφερόμαστε με το/την σύζυγό μας ή με τους άλλους. Πάντα θυμόμαστε ότι τα παιδιά παρατηρούν και μιμούνται τη συμπεριφορά μας.

Goneis-Paidia-Mazi-icon4 Προσοχή
Όταν το παιδί μάς μιλά, το ακούμε προσεκτικά και διατηρούμε οπτική επαφή μαζί του. Δεν ασχολούμαστε με κάτι άλλο εκείνη την ώρα. Δείχνουμε ότι θεωρούμε ενδιαφέροντα αυτά που μας λέει. Δεν κριτικάρουμε τη σκέψη και άποψη του, αλλά την αποδεχόμαστε και σεβόμαστε.

Goneis-Paidia-Mazi-icon2 Ποιοτικός χρόνος
Κάθε μέρα ξοδεύουμε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μας. Μπορούμε να συζητήσουμε μαζί τους, να διαβάσουμε ένα παραμύθι, να παίξουμε, να ακούσουμε μουσική.

Goneis-Paidia-Mazi-icon3 Υποσχέσεις
Όταν δίνουμε μια υπόσχεση στο παιδί μας, τότε κάνουμε οτιδήποτε για να την τηρήσουμε. Καλύτερα να μη δίνουμε υποσχέσεις, όταν δε μπορούμε να τις εκπληρώσουμε. Αυτό δείχνει αστάθεια στη συμπεριφορά μας.

Goneis-Paidia-Mazi-icon4 Κριτική
Δεν ασκούμε κριτική στάση στα παιδιά μας και δε μειώνουμε τη σκέψη και γνώμη τους. Αντίθετα, δείχνουμε ότι σεβόμαστε τη γνώμη του παιδιού μας έστω και αν δε συμφωνούμε. Δίνουμε τη δική μας άποψη που θεωρούμε πιο σωστή, με τρόπο συμβουλευτικό και ότι παρεμβατικό.

Επίσης, να μην αφήνουμε τα παιδιά μας να κριτικάρουν τις πράξεις και εαυτό τους. Για παράδειγμα, να μην αφήνουμε τα παιδιά να αποκαλούν τον εαυτό τους «χαζό» επειδή πήραν άσχημο βαθμό σε ένα τεστ. Εξηγούμε ότι επειδή είχαν μια αποτυχία, αυτό δε σημαίνει ότι είναι «χαζά». Αντίθετα, τα μαθαίνουμε να σκέφτονται θετικά για τον εαυτό τους: «Δεν τα πήγα καλά στο τεστ, θα προσπαθήσω την επόμενη φορά να τα πάω καλύτερα».

Goneis-Paidia-Mazi-icon2 Όχι τελειομανία
Να μην απαιτούμε τελειομανία από τα παιδιά μας. Είναι σημαντικό να αποδεχόμαστε τα παιδιά μας όπως είναι, γιατί αυτό τα βοηθά να νιώθουν ασφαλή και θετική πεποίθηση για τον εαυτό τους.

Goneis-Paidia-Mazi-icon3 Ευθύνες
Δίνουμε στα παιδιά μας διάφορες ευθύνες, όπως να κάνουν διάφορες δουλειές στο σπίτι. Μπορούν να στρώνουν το κρεβάτι τους, να πλένουν τα πιάτα, να συγυρίζουν το δωμάτιό τους. Με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και ευθύνες και νιώθουν ότι προσφέρουν και αυτά.

Goneis-Paidia-Mazi-icon4 Φιλίες και ενδιαφέροντα
Ενθαρρύνουμε τα παιδιά μας να αναπτύσσουν και διατηρούν φιλίες με άλλα παιδιά. Επίσης, τα ενθαρρύνουμε να εμπλέκονται σε διάφορες δραστηριότητες που τα ενδιαφέρουν.

*Γενικά, θυμόμαστε ότι είμαστε κοντά στο παιδί μας, ενθαρρύνουμε και επιβραβεύουμε κάθε προσπάθειά του. Αποφεύγουμε φωνές, μαλώματα και γκρίνια

* Γράφει η Λουΐζα Ιωαννίδου,
Εγγεγραμμένη Σχολική Ψυχολόγος
Μετεκπαίδευση στην Ψυχοθεραπεία για Παιδιά και Ενήλικες
«Μαζί» Κέντρο Στήριξης Παιδιών, Εφήβων και Ενηλίκων

Πηγή: www.mazi-center.com